Daily Archives: środa, Październik 3rd, 2018

FORMALNE ZRÓŻNICOWANIE

FORMALNE ZRÓŻNICOWANIE Zróżnicowanie formalne programu (lub programów) wywołuje wrażenie możli­wości wyboru. Odbiorca o silnym poczuciu podmiotowości, partnerstwa, jest bar­dziej skłonny zinternalizować, przyswoić przekazywane treści, co przecież wydaje się głównym celem telewizji, jak zresztą każdego środka masowego komuni­kowania. Na zakończenie jeszcze jedna uwaga. Telewizja, przez najbardziej masowy odbiór, jest obecnie podstawowym źródłem norm językowych, jak również […]

PRZEKAZ TELEWIZYJNY A AUDIOWIZUALNOŚĆ

PRZEKAZ TELEWIZYJNY A AUDIOWIZUALNOŚĆ Sposoby artykulacji kultury są wypadkową biologicznych możliwości i kulturo­wych wzorców. Konstytucja ludzkiego organizmu stwarza odbiorowi świata pewien wachlarz możliwości, którego faktyczne funkcjonowanie współkształtują wzory kultury. Ten zasób możliwości oparty na kondycji psychofizycznej czło­wieka stanowi nasze wyposażenie antropologiczne. Natomiast wzory kultury wy­pracowane przez daną społeczność, działające w niej z siłą przymusu kulturowego, […]

KULTURA WSPÓŁCZESNA

Kultura współczesna, zwłaszcza drugiej połowy XX wieku, preferuje, jak sądzę, audiowizualne doświadczenie świata, to znaczy nastawienie na łączne wydobywa­nie z napływających informacji aspektów audialnych i wizualnych, i na scalenie ich w spójną całość znaczeniową. Sprzyjało to, a być może dopiero sprzyja, wypraco­wywaniu integralnego mechanizmu odbiorczego, który nazywam syndromem audiowizualnym. Informacje płynące z różnych źródeł, różnymi […]

STRONA WIZUALNA

Najpierw udało się utrwalić stronę wizualną w ruchu, obraz był ruchomy, ale niemy; nieobecność dźwięku starano się zastąpić wizual­nymi środkami artystycznymi i zinterpretować estetycznie. Potem do zreproduko- wanego obrazu dodano ścieżkę dźwiękową, i upłynęło wiele czasu zanim to natu­ralne, zdawałoby się, sąsiedztwo dało świadectwa autentycznej współpracy. Dźwięczący ekran kinowy powstał zatem w następstwie technicznych i […]

SZEROKI ZASIĘG

Szeroki zasięg filmu i telewizji, stopień nasycenia nimi społecznej komunikacji, ich intensywna obecność w polu widzenia i uwagi ludzi, wszystko to wywołało z czasem zmiany w układzie dotychczasowym. Na przykład, pozwala, jak myślę, zobaczyć w nowym świetle potoczne zachowania ludzi. Kultura werbalna zwracała uwagę przede wszystkim na werbalne składniki zachowań, nie interesowała się zachowaniami niewerbalnymi. […]

AUDIOWIZUALNE CECHY PRZEKAZU

Współczesna scena komunikacyjna sprzyja, jak się zdaje, audiowizualnej inte­gracji przedstawień teatralnych, wzmacnia ich intermedialną audiowizualność. Tak więc współcześnie występują znaczne obszary audiowizualne – o rodowodzie technicznym, ale także o rodowodzie behawioralnym – pozwalające trafnie stoso­wać kategorię audiowizualności.Tworzywo przekazów telewizyjnych jest niejednorodne, jest syntetyczne. Zazwy­czaj mówi się o różnych materiałach: wizualnych (obraz, słowo pisane) i audial- […]

MASOWA OBECNOŚĆ TELEWIZJI

Nadawanie skierowane do wszystkich, niezależnie od ulokowania w przestrzeni ekologicznej i społecznej, zatem zorientowanie na wielkie i zróżnicowane audyto­rium, pociąga za sobą nieuchronne następstwa dla samych tekstów, wypowiedzi emitowanych przez telewizję. Względy komercjalne, a także polityczne czy wręcz propagandowe – z okazji których zresztą przywoływane są zazwyczaj zgodnie wyobrażenia o potrzebach przeciętnego odbiorcy – działają […]

W WIELU PUNKTACH

W wielu punktach krytyka jest, moim zdaniem, trafna, zwłaszcza gdy dotyczy tego, co i jak udostępnia telewizja. Nie podzielam jednak opinii, które deprecjonują sam środek przekazu, technikę komunikowania. Historia komunikacji społecznej uczy, że każdorazowe pojawienie się nowego środka przekazu napotykało zdecy­dowany opór, że zawsze potrzebny jest czas na kulturowe oswojenie nowości. Dziś dla przykładu – […]

Higiena psychiczna człowieka

WIELOFUNKCYJNA INSTRUMENTALIZACJA Może to wpłynąć na zmiany w sposobach uczestnictwa w praktykach audiowizualnych. Może również wpłynąć na przemiany struktur i treści samych przekazów. Przy zachowaniu masowości zjawiska. Wielofunkcyjna instrumentalizacja, właściwa tekstom dwudziestowie­cznym, charakteryzuje również przekazy telewizyjne. W sensie ścisłym dotyczy różnych funkcji założonych, wpisanych w strukturę przekazu. Ale wiąże się także z zagadnieniem funkcji przez […]

Funkcja ludyczna

SAMA WYPOWIEDŹ Wielofunkcyjna instrumentalizacja sprawia, że ta sama wypowiedź może mieć zarazem, na przykład, cele zabawowe, poznawcze i propagandowe, zręcznie ze sobą zespolone. Bogactwo tych funkcji, ich wewnętrzne zhierarchizowanie preferu­jące funkcje poznawcze, w tym zwłaszcza autoteliczne czy demitologizujące, sprzy­jać może rzeczywistej nobilitacji komunikacji audiowizulanej. Jednak cecha wielo­funkcyjnej instrumentalizacji bynajmniej nie przysługuje wyłącznie przekazom twórczym i […]

Symbol lisa

KAŻDY TELEWIZYJNY PRZEKAZ Strategia samoobrony publiczności telewizyj­nej jest możliwa. Jej warunkiem jest coraz większa liczba telewidzów kompetent­nych oraz wzrost poziomu kompetencji. Wielofunkcyjną instrumentalizację przekazów wzmacnia wielofunkcyjny charak­ter telewizji jako instytucji podporządkowanej całościowej polityce programowej. Polityka ta zawsze – jaka by nie była – wyraża się wyborem pewnych punktów widzenia, preferencją określonych tematów, lansowaniem jakichś wartości. […]

Baśń literacka

TELEWIZYJNA KOMUNIKACJA Poddane temu prawu przekazy płyną niczym potok przez wiele godzin dziennie. jest bardzo ważne dla autorów i dla odbiorców, by wybrana audycja odróżniała się od pozostałych, by umiała znaleźć własną, oryginalną formułę, by potrafiła choć częściowo uniezależnić się od ciążącego na niej całościowego kontekstu syn­tagmy. Nadto, w owym elektronicznym potoku płyną wspólnym łożyskiem […]

Ramy kultury

ODMIENNA MATERIA O różnicy decyduje odmienna materia telewizji i literatury. O ile pośredniość komunikacji opartej na druku nikogo nie bulwersuje, o tyle pośredniość telewizji – i w ogóle komunikacji audiowizulanej – jest poważną przyczyną krytyki mass mediów. Krytyka ta wychodzi od podstawowej różnicy między bez­pośrednim komunikowaniem się ludzi w doświadczeniu potocznym a pośrednim kontaktem między […]

Funkcje literatury

OSOBISTY UDZIAŁ Miejsce osobistego udziału zastępuje kibicowanie. Komunikacja bezpośrednia ma mieć u podstaw autentyczne przeżycie, natomiast pośrednia zbudowana jest na doznaniach zastępczych, imitacyjnych, co najwyżej wspartych mechanizmem projekcji-identyfikacji. Komunikację bezpośrednią konstytuuje wielopoziomowa aktywność, komunikacja pośrednia ma odznaczać się jednoznaczną biernością.Powyższa krytyka komunikacji audiowizualnej nie wydaje mi się trafna. Każde utrwalenie zakłada pośredniość, taki jest kierunek […]

Funkcja poznawcza

DZIAŁANIE INTERAKCYJNE Działanie interakcyjne zakłada zaangażowanie się bezpośrednie uczestników sytuacji. Z jednej strony podlegają oni oddziaływaniu wielu czynników zgodnych z wyobrażeniami i przyzwyczajeniami, pewne jednak czynniki zaskakują ich samym pojawieniem się, przebiegiem czy siłą. Z drugiej strony, jednostka uruchamia swoim zachowaniem lawinę następstw, z których pewne przewiduje z góry, inne zaś nie są przez nią […]

Funkcja estetyczna

SIŁA EKSPRESJI Siłę ekspresji „aktorów” dopełnić swoją próbą rozumienia. Nie po to, aby z oceny zrezygnować, lecz by ocenę sformułować odpowiedzialnie. Postępowanie na zewnątrz sytuacji, chociaż ponad wszelką wątpliwość uniemożliwia bycie aktorem zdarzeń, nie musi być bierne samo przez się, nie wyklucza przecież aktywności percepcyjnej, emocjonalnej oraz intelektualnej: stwarza szansę poznawania i ucze­nia się. Nie […]

top