ZAPIS TELEWIZYJNY

Świadectwem niejednakowej i nie zawsze kompletnej semiotyzacji są odautorskie wskazówki wewnątrztekstowe. Odrębną kwestią jest to, czy odbiorca przyjmie i wykorzysta te wskazówki semiotycznej gradacji. Umiejętny odbiór ognisk znaczeniowych jest jednak tym bardziej ważny, ponieważ rytm projekcji-emisji, jak dotąd, ustala przede wszystkim nadawca. Być może wideoka- sety zmienią warunki lektury tekstów audiowizualnych. Ale i wówczas mechanizm znaczeniowy funkcjonować będzie w grze napięć między aspektami i obszarami tekstu zsemiotyzowanymi w autorskiej propozycji a mniej czy wręcz nie nacecho­wanymi semiotycznie, występującymi w swoich pierwotnych funkcjach rzeczowych. Indywidualny rytm odbioru audycji umieszczonej w dziennym programie telewizji wydaje mi się mało prawdopodobny. Chyba że zostanie specjalnie zarejestrowany na kasecie. Przy tym, zapis telewizyjny odznacza się spektakularnością, to znaczy wszystko y co utrwali w sposób konieczny zamienia się w spektakl. Nawet wypowiedź na skomplikowany temat naukowy stać się musi spektaklem, a uczony – po prostu aktorem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *