W STRUKTURZE

W strukturze audycji telewizyjnej ważne staje się nie tylko to, a w wersji mocniejszej: nie to, co uczony ma do powiedzenia. Równie ważna okazuje się jego powierzchowność, głos, sposób bycia, etc. Uwaga telewidza rozprasza się, waga poruszanych problemów ulega rozmazaniu. Według krytyków spektakular- ności jedynie tekst pisany zapewnić może wypowiedzi uczonego właściwą rangę i nośność intelektualną. Bowiem tu czytelnik odłączony od kontaktu (bezpośred­niego) z autorem może skupić się na zawartości treściowej, i jej samej zawierzyć lub nie. Spektakularność jest nieodłączną cechą przekazu telewizyjnego, cechą audiowi­zualną. Nie można się jej pozbyć, można natomiast odmiennie ją zinterpretować. Mianowicie: wprawdzie to, co uczony ma do powiedzenia jest faktycznie ważniej­sze od tego jak, na przykład, zachowuje się i prezentuje na ekranie. Lawina pobo­cznych z tego punktu widzenia informacji nie musi jednak unieważniać głównego składnika tej audycji, czyli samej wypowiedzi uczonego. Audiowizualność telewizji stwarza natomiast szansę poświadczenia tej wypowiedzi sposobem formułowania myśli, siłą przekonania i przekonywania, walorami osobowymi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *