TELEWIZYJNA KOMUNIKACJA

Poddane temu prawu przekazy płyną niczym potok przez wiele godzin dziennie. jest bardzo ważne dla autorów i dla odbiorców, by wybrana audycja odróżniała się od pozostałych, by umiała znaleźć własną, oryginalną formułę, by potrafiła choć częściowo uniezależnić się od ciążącego na niej całościowego kontekstu syn­tagmy. Nadto, w owym elektronicznym potoku płyną wspólnym łożyskiem naj­rozmaitsze oferty: telewizja oscyluje między informacją a fikcją, między przeka­zami dokumentalnymi a fabularnymi, między porządkiem realnym a fikcyjnym. Transmisja telewizyjna sprzyja jednolitym zachowaniom komunikacyjnym po stro­nie odbioru. Tymczasem różnorodność gatunkowa poszczególnych ofert wymaga uruchomienia odmiennych reguł komunikacyjnych, zróżnicowanego odbioru. Zatem każda audycja powinna mieć na tyle własny charakter, by przełamywać prawo wielkiej syntagmy i pod tym względem.Telewizyjna komunikacja ma charakter pośredni. Podobnie jak literacka. Audiowizualne przekazy telewizyjne operują blokami sytuacji antropologicznych, z którymi obcowanie jest czymś zupełnie innym niż obcowanie z tekstami drukowa­nymi czy tylko mową, choćby te ostatnie także mówiły o ludziach w najrozmait­szym położeniu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *