MASOWA OBECNOŚĆ TELEWIZJI

Nadawanie skierowane do wszystkich, niezależnie od ulokowania w przestrzeni ekologicznej i społecznej, zatem zorientowanie na wielkie i zróżnicowane audyto­rium, pociąga za sobą nieuchronne następstwa dla samych tekstów, wypowiedzi emitowanych przez telewizję. Względy komercjalne, a także polityczne czy wręcz propagandowe – z okazji których zresztą przywoływane są zazwyczaj zgodnie wyobrażenia o potrzebach przeciętnego odbiorcy – działają selektywnie i represyj­nie tak wobec podejmowanych problemów, jak wobec sposobów ich przedstawia­nia w przekazach. Masowej obecności telewizji w przestrzeni społecznej towarzyszy ostra, głośna krytyka. Telewizja krytykowana jest jako bastion kultury oficjalnej, jako instru­ment w rękach sprawujących władzę, instrument manipulacji społecznymi opiniami Krytykowana jest za ujednolicanie potrzeb ludzi, za upodobnianie ich reakcji i zachowań. Krytyka ta zróżnicowana geograficznie i politycznie, ma często całościowy charakter, dotyczy nie tylko przekazywanych treści. Kwestionuje tele­wizję jako formę komunikacji. Tej audiowizulanej technice przekazu zarzuca się zbytnią łatwość w odbiorze, sprzyjanie odbiorowi naiwnemu, paraliżowanie aktywności i samodzielności swoich odbiorców.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *