KAŻDY TELEWIZYJNY PRZEKAZ

Strategia samoobrony publiczności telewizyj­nej jest możliwa. Jej warunkiem jest coraz większa liczba telewidzów kompetent­nych oraz wzrost poziomu kompetencji. Wielofunkcyjną instrumentalizację przekazów wzmacnia wielofunkcyjny charak­ter telewizji jako instytucji podporządkowanej całościowej polityce programowej. Polityka ta zawsze – jaka by nie była – wyraża się wyborem pewnych punktów widzenia, preferencją określonych tematów, lansowaniem jakichś wartości. Każdy telewizyjny przekaz, bez względu na to, jakimi intencjami kierują się jego autorzy i wykonawcy, wpisuje się w takie właśnie ramy programowe. Podstawową bowiem cechą telewizji jako instytucji jest działanie w niej prawa wielkiej syntagmy. Prawo to oznacza wpływ składni całego programu na zna­czenia przypisywane przez odbiorców poszczególnym audycjom. Emisja przekazu w określonym porządku telewizji – dziennym, tygodniowym, miesięcznym, czas trwania przekazu, częstotliwość pojawiania się na ekranie rzutują na społeczny odbiór. Podobnie, ulokowanie przekazu w jakimś bloku programowym – informa­cyjnym, publicystycznym, edukacyjnym, artystycznym. Ów kontekst nadania i odbioru wpływa na interpretacje audycji, modyfikuje jej znaczenia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *