IKONICZNY CHARAKTER ZNAKÓW

Budowanie nowych znaczeń uwzględnić musi w celu podtrzymania, wzmocnienia czy destrukcji uprzednie nacechowanie elementów tworzących teraz nową całość. Tę grę napięć między pierwotnymi a nowymi funkcjami składników tekstu i tekstu jako całości uprawiała już awan­garda w pierwszych dekadach wieku z rozmysłem operując rzeczami wziętymi z realności, i ona pierwsza, choć w ograniczonej skali wpisała to w świadomość epoki*.Ikoniczny charakter znaków telewizyjnych, ich złożona budowa pod względem substancjalnym, sprzyjają niejednakowej i nie zawsze kompletnej semiotyzacji poszczególnych przekazów. Nie chodzi tylko o to, co przypadkowo może zarejestrować kamera. Najczęściej kamera rejestruje więcej niż nadawca potrafi zorgani­zować w tekście: w gotowym do emisji przekazie różne jego elementy biorą niejed­nakowy udział w konstrukcji znaczeniowej. Ilość informacji jakie zawiera ujęcie jest ogromna. Jednocześnie nie wszystko to, co utrwaliło ujęcie pełnić ma czy peł­nić musi w projekcie autorskim funkcje znaczeniowe. Raczej występują, jak sądzę, „ogniska znaczeniowe”, które prowadzić mają odbiorcę przez gąszcz informacji audiowizualnych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *